i niech to będzie spowiedź, ale bez rozgrzeszenia..

jak mówi ciasto z dziurką, kocha się nie za coś, ale mimo wszystko. mimo bałaganu w pokoju, nieumytego garnka, bolącego brzucha i stłuczonego campari w pracy, za które trzeba oddać piniążki. mimo za długich smsów, za wielu łez i zbyt nieszczęśliwej przeszłości. mimo grubych nóg, nieregularnych okresów, nielubianej pracy. kocha się mimo nie zawsze kanapek do pracy i nie zawsze udanego weekendu. kocha się, Ciebie kocha się nawet mimo tego, w jaki sposób zostawiłeś mnie samą jedną w wielkim mieście, z nikłą nadzieją na cokolwiek, z prośbą o czas, z którym ja sama nie wiem co zrobić, a nagle mam go za dużo.

nie zostawia się swojej kobiety z bukietem kwiatów i bez niczego, za co możnaby chwycić w chwili zwątpienia. z bukietem kwiatów i pustym, zimnym mieszkaniem.

nie zostawia się swojej kobiety bez słowa, bez uśmiechu, bez pocałunku, żegnając przed pójściem do pracy, żegnając niby na kilka godzin, a tak naprawdę na zawsze, robiąc zakupy i uciekając jak ostatni tchórz.

ludzie się nade mną litują, zapraszają do siebie na wigilię, żebym nie siedziała sama. ale przecież nie tak miało być. nie chcę wigilii u obcych ludzi, chcę żywą choinkę w NASZYM pokoju i NASZ stół nakryty pięknie tym wszystkim, co zdążyłam już kupić i zaplanować. chcę CIEBIE po drugiej stronie stołu, uśmiechu i prezentów pod choinką. chcę swoich własnych pierwszych, cholernie pięknych świąt.

kocham jak cholera, a niebo spadło mi na głowę i nie potrafię go z siebie odrzucić.

wracaj

zostałam sama jak stoję

z rozsznurowanymi butami

mam pełen słoik swoich wspomnień o tobie

srebrnosłonecznikowy pierścionek na palcu, wspólne zdjęcia, wspomnienie ostatniego pocałunku, kapcie przy kanapie, jedna poduszka i dwie kołdry, telefon pełen ciepłych słów i pełen smutków też, smutków dopiero od wczoraj, kiedy zrozumiałeś, jak wielką krzywdę mi wyrządzasz. kocham nad życie i czekam i tęsknię, wcale nie skrycie

proszę tylko, daj mi znać, ja ci wszystko mogę dać..